Сэтгэл минь хув хуурай байгаа ч
Нүд минь нов нойтон байгаа ч
Зүрх минь эл хуль байгаа ч
Арьс, үс, гар, хөл, уруул, хэлний минь амь тасалдаад байгаа ч
Аяа! Энэ чулууд, соно, бялзуухай, тоолшгүй цагийн уулс
Ар араасаа хөөцөлдөх далавч нь ягаавтардуу үүлс
Гар гараасаа барилцсан үлэмж моддын сүүдэр
Шаналаад байгааг минь мэдсээр байж юу ч үл дуугарах тэнгэр
Ширтээд байхад л хэн ч ирэхгүй байгаа урт зам
Ээ, энэ бүхэн, ер юм бүхэн
Эгнэшгүй амгалан, туйлын амгалан үзэгдэхийн учир юу вэ?
Л.Ө.
